در این مقاله ارتباط هنر و مد را بررسی می‎‌کنیم. مد، غالباً ناعادلانه به عنوان یکی از هنرهای کاربردی و خسته کننده مورد قضاوت قرار می‎‌گیرد.

هنرمندان و طراحان مد در طول تاریخ رابطه ناخوشایندی با هم داشته‌اند. چون آنچه هنرمندان را برمی‏‌انگیزد، تمایل به ایجاد یک شی یا تصویر و مفهومی است که جاودانه است. اما طراحان برای امرار معاش خود به تغییر سلیقه متکی هستند و کار آن‏ها فصلی است و بستگی به جریان مداومی که مد روز تلقی می‏شود، دارد. بنابراین بدون تردید هرگونه تلاشی برای همراهی هنر با مد، منجر به ایجاد تنش بین میل به ماندگاری و نیاز به گذرا بودن می‌‏شود. اما از آنجایی که هنر معاصر به تدریج زود‏گذر و فناپذیری زندگی مدرن را پذیرفته‌‏است، یافتن زمینه‌‎های مشترک کمی آسان‎‌تر شده‌‎است و این دو حوزه در طول قرن بیستم پیوند فرهنگی جدایی‎‌ناپذیری برقرار کرده‌‎اند.

طراحان مد در مورد شکل و فرم کنجکاو هستند و مجذوب رنگ، شیفته منابع اجتماعی، تاریخی و فرهنگی می‎‌شوند. بنابراین خود را به گالری‎‌های هنری، موزه‎‌ها و استودیوهای هنرمندان می‎‌کشانند. در انتها می‌‎توان به این نتیجه رسید که نیازی به رقابت نیست و هر دو جهان می‌توانند در کنار هم تداوم حیات داشته باشند.

مصاحبه با Luca Coser یکی از هنرمندان شو ولنتینو ۲۰۲۱

همکاری جنجالی بین سالوادور دالی و شیاپرلی

در تابستان ۱۹۳۷، ادوارد هشتم که قبلاً دوک ویندزور بود، حقوق بازنشستگی پادشاه را گرفت و با والیس سیمپسون در فرانسه مخفی شد تا خود را برای عروسی آماده کند. دوشس ویندزور، لباس خوب را به عنوان روش زندگی خود انتخاب کرده بود. او پس از دو بار جدایی با ادوارد هشتم نامزد بود و حتی پس از آنکه ادوارد هشتم اعلام کرد که استعفا می‎‌دهد و وی تبدیل به بد‎نام‎‌ترین زن در بریتانیا شد، مایل نبود دستورالعمل‎‌های مد خود را تغییر دهد تا در بین انگلیسی‎‌ها اندکی محبوب‎تر شود. والیس ترجیح می‎داد هنگام سفارشی کردن لباس، خلاقیت طراح را مختل کند و السا شیا پرلی، آنقدر انعطاف‎پذیر بود که با والیس به خوبی کنار آید.

در آن زمان، السا دوست داشت با هنرمندان مرفه سورئالیست همکاری کند و دالی به اولین انتخاب السا و والیس تبدیل شد. شیا پرلی و سالوادور دالی در بسیاری از طرح‎‌های الهام‎ گرفته از سورئالیسم همکاری کردند. اما لباس خرچنگ دریایی سال ۱۹۳۷ شاید شناخته‎ شده‌‎ترین همکاری مد بین این دو باشد. دالی اولین پیش‎نویس چاپ خرچنگ را کشید و السا پارچه ابریشمی سفید خارق‌‎العاده‎ای را انتخاب کرد و دامن کمر‎بلندی را طراحی کرد. دالی نیز خرچنگ بزرگ در موقعیتی تخیلی و تحریک‎ آمیز روی لگن متناظر با دامن نقاشی کرد، خرچنگ در دید سالوادور دالی یک نماد جنسی آشکار بود.

رسوایی والیس سیمپسون

دالی برای والیس توضیح نداد که معنی خرچنگ در دنیایی که او ایجاد می‎کند چیست. والیس این لباس خرچنگ غیرمعمول را پوشید و فوتوشات‎‌هایی را برای مجله Vogue ثبت کرد. ژست گرفتن برای Vogue، با لباسی که توسط یکی از پرطرفدارترین چهره‎‌های هنر معاصر طراحی شده است، می‎‌توانست نشان دهنده‌‎ی طرز فکر جسورانه باشد. اما والیس به دلیل ندانستن استعاره مدت‎‌ها مورد تمسخر قرار گرفت. او دامن خرچنگ را به السا بازگرداند اما تا امروز افراد زیادی معتقدند که اقدام والیس از روی نادانی نبوده و او قصد داشته با این اقدام جنجالی توجه بیشتری را به خود جلب کند و گروهی دیگر معتقدند این صرفا یک اشتباه فاجعه ‎بار بوده که محبوبیت او را حتی از قبل نیز کمتر کرده است.

والیس سیمپسون و لباس شیاپرلی در فوتوشات مجله وگ
والیس سیمپسون و لباس شیاپرلی در فوتوشات مجله وگ

کالکشن انقلابی سن لوران با الهام از نقاشی‌‏های موندریان

انقلاب موندریان

پیت موندریان متولد هلند بود. او در آپارتمان استودیویی یک اتاقه که شبیه آرامش خالص نقاشی‎‌هایش بود، زندگی می‌‎کرد. در محدوده تنگ این سلول‎‌ها، موندریان عناصر اصلی وجود زاهدانه خود را یافت: غذا خوردن، خوابیدن، رقصیدن و کار کردن. او امیدوار بود از طریق هنر تمرکز خود را از حواس‎ پرتی‎‌های دنیای مادی زودگذر به ماندگاری روح بکشاند و سبک زندگی‌اش در نقاشی‌هایش تاثیر مستقیم گذاشت.

فشن در امتداد هنر مدرن: نگاهی به آثار پل پواره و زیبایی‌شناسی شرقی او

 ترکیب‌بندی معروف موندریان با رنگ‌های خالص و شکل‌های چهارگوش
ترکیب‌بندی معروف موندریان با رنگ‌های خالص و شکل‌های چهارگوش
موندریان
موندریان

موندریان در حال مطالعه رنگ بود، که دوست داشت بیشتر خالص باشد تا طبیعی: او فقط از رنگ‎‌های اصلی مانند قرمز، آبی و زرد علاوه بر سیاه و خاکستری استفاده می‌‎کرد که به عنوان رنگ‎‌های جامد در داخل سطوح مربع یا مستطیل با خط مشکی ضخیم ترسیم می‎‌شدند. این رویکرد هماهنگی بصری و تعادل در عین عدم تقارن بین خطوط افقی و عمودی را نمایش می‎‌داد. کار موندریان مدت‎‌ها پس از مرگ وی در سال ۱۹۴۴ تحت تأثیر قرار گرفت.

مجموعه پاییز و زمستان ۱۹۶۵

در  دهه ۶۰، طراح مد فرانسوی، ایو سن لوران، تقاطع هنر و مد را به چالش کشید و آن را فراتر از آنچه قبلاً رفته بود، پیش برد. تنها سه سال پس از افتتاح آتلیه معروف خود، گرایش سنت لوران به هنر او را واداشت تا مجموعه موندریان خود را ایجاد کند. ظاهراً این ایده پس از آنکه مادرش برای کریسمس کتابی در مورد موندریان به او داد، به ذهنش رسید. این لباس‌‎ها ارتباط بین مد و هنر را با تبدیل یک نقاشی به یک اثر هنری پویا تغییر می‎‌دهند.

سن لوران طراح مد فرانسوی
سن لوران طراح مد فرانسوی

برش‎‌های ساده، خطوط هندسی و رنگ‌های جسورانه به مجموعه طراح احساس مدرن می‌‎دهد و ثابت می‎‌شود که فوق‏‌العاده موفق است. سنت لوران تأکید می‏‌کرد که خلوصی که در سبک متمایز موندریان تشخیص داده است، با سادگی خط و ظرافت رنگ مشخص می‏‌شود. از نظر طراحی، لباس‏‌های موندریان از علاقه فزاینده جوانان به مد مینیمالیستی دهه ۶۰ استفاده کرد. چاپ هندسی و رنگی روی لباس‌‎های پشمی، ایده‎ای ساده به نظر می‌‎رسید، اما لباس‌‎ها آنطور که به نظر می‎‌رسید ساده نبودند. نبوغ در معماری خود لباس بود، ترکیب‎‌بندی باعث برجسته‎‌سازی خطوط طبیعی بدن می‎‌شد و درزها را نیز پنهان می‎‌کرد. نتیجه یک سیلوئت مشخص با ساختار پنهان مبتکرانه‌ای بود که لباس آینده نامیده می‌‎شد.

مطبوعات ترکیبی پویا از خطوط مشکی و رنگ‎‌های روشن و مدرن بودن این لباس‌‎های کوتاه را ستودند. لباس موندریان خیلی زود به ویژه در ایالات متحده کپی شد. این امر به شهرت نقاش کمک کرد. نمونه‎‌هایی از این لباس‌‎ها اکنون در موزه ویکتوریا و آلبرت و موزه هنر متروپولیتن وجود دارند.

مجموعه‌ی لباس‌های موندریان در مجموعه  سال 1965 سن لوران
مجموعه‌ی لباس‌های موندریان در مجموعه سال ۱۹۶۵ سن لوران

اجرای قوی الکساندر مک کوئین؛ شاهکار مد و هنر نمایش

نمایش مک‎کوئین برای بهار و تابستان ۱۹۹۹ صادقانه چیزی است که هیچ‎کس فراموش نمی‌‎کند. اجرای او، مطمئناً در بین ۱۰ نمایش برتر مد در تمام دوران است. شالم هارلو روی یک صفحه گردان چوبی ایستاده و بازوهای زیبایش را بالای سرش برجسته کرده بود و در برابر ماشین‎‌ها از خود محافظت می‎‌کرد که با رنگ سیاه و زرد به او شلیک می‎‌کردند. هارلو می‎دانست که چگونه خود را روی میز گردان نگه دارد زیرا او یک رقاص بود. آنچه مک کوئین در دهه ۹۰ انجام داد هنوز بسیار الهام‎‌ بخش است.

او ابتدا بیننده را به یک احساس آرامش کاذب کشاند. مک کوئین، آرام؟ بیننده آماده بود تا اتفاقی بیفتد. سپس ربات‌ها زنده شدند. همه می‎خواستند ببینند او چه می‌کند. طبیعت در مقابل ماشین، ترس مادام‌العمر مک کوئین بود. او روشی تجربی بی‌باکی را برای ایجاد اتفاقاتی ایجاد کرد که مد را فراتر از نمایش لباس صرف و به قلمرو تجربه‎‌ای فراموش‌ نشدنی و احساسی برد. آن هم در عصر اشتیاق ما به دنیای دیجیتال.

رنگ پاشیدن چهره‎ای اکسپرسیونیستی به خود گرفت. بازوهای مکانیکی روبات رنگ اسپری می‎‌کردند. کسی نمی‎داند که آیا طراح فقید هنگام تصمیم‌گیری درمورد فینال تئاتر خود پولاک را در ذهن خود داشته‌است یا خیر، اما این یک مرجع فوری برای کسانی بود که شاهد این نمایش خارق‌العاده بودند.

۱۰ موزه‌ مد و فشن در دنیا

مراحل رنگ پاشی روی لباس شالم هارلو
مراحل رنگ پاشی روی لباس شالم هارلو

جکسون پولاک و نقاشی‎‌هایش

جکسون پولاک نقاش آمریکایی و نیروی پیشرو جنبش اکسپرسیونیسم انتزاعی در دنیای هنر بود. او دسته‎‌بندی‌‏های نقاشی را بازتعریف می‎‌کند.

جنگ جهانی دوم و پیامدهای آن زیر بنای جنبشی بود که به اکسپرسیونیسم انتزاعی معروف شد. در اواسط دهه ۱۹۴۰ ، جکسون پولاک نقاشی‌های قطره‌ای معروف خود را معرفی کرد. بیشتر بوم‌های او یا روی زمین چیده شده یا به دیوار چسبانده شده‌اند، نه اینکه روی سه پایه ثابت شوند. جکسون پولاک از سبکی استفاده کرد که اجازه می‌داد رنگ از قوطی رنگ چکه کند. به جای استفاده از قلم موی سنتی با استفاده از چاقو، ماله یا چوب به تصاویر خود عمق می‌بخشد.

جکسون پولاک حین کار کردن در استودیو نقاشی اش و یکی از تابل های او
جکسون پولاک حین کار کردن در استودیو نقاشی‌اش و یکی از تابلوهای او
جکسون پولاک حین کار کردن در استودیو نقاشی اش و یکی از تابل های او
جکسون پولاک حین کار کردن در استودیو نقاشی‌اش و یکی از تابلوهای او

او تعریف جدیدی از سطح، روابط بین فضا و رنگ ایجاد کرد. امتناع سرسختانه پولاک از ماندن در محدوده سنتی، خشونت، عصبانیت و سختگیری، همگی ویژگی های دنیایی جدید بودند.

مجموعه‌‎ی لباس افسانه‌‎ای گوچی با الهام از فضای نقاشی‎‌های رنسانس

مجموعه بهار و تابستان ۲۰۱۸

کمپین گوچی ما را با سفری به عقب برگردانده و به اکتشاف افسانه‎‌ای کشاند که توسط تصویرگر اسپانیایی ایگناسی مونرال ایجاد شده ‎بود. این مجموعه بدون عکاسی نمایش داده شد. یک دقیقه در دریا غرق می‎‌شویم و لحظه بعدی بر فراز ابرها شناوریم.

گوچی به دوران رنسانس باز می‎‌گردد و در پی تلاش برای تأمل با بیننده است. آثار هنری معروفی وجود دارد که می‌‏توانید آن‏ها را فورا تشخیص دهید؛ مانند “باغ لذت‏های زمینی” بوش یا “اوفلیا” توسط جان اورت میلایس. این تصاویر یک آرمان‏شهر فانتزی را تداعی می‏‌کنند و تصاویر چشمگیر بر سه عنصر زمین، دریا و آسمان متمرکز است. آثار هنری فوتورئالیست زنده ما را دعوت می‌‏کند تا وارد دنیایی شگفت‌‎انگیز و سورئال شویم و محصولات جدید گوچی بخشی از یک روایت فوق‎‌العاده و بصری می‎‌شوند.

مهم‌ترین تصویر گری‌های کمپین گوچی
مهم‌ترین تصویر گری‌های کمپین گوچی
مهم‌ترین تصویر گری‌های کمپین گوچی
مهم‌ترین تصویر‌گری‌های کمپین گوچی
مهم‌ترین تصویر‌گری‌های کمپین گوچی
مهم‌ترین تصویر‌گری‌های کمپین گوچی

نقاشی اوفلیا جان اورت میلایس

این نقاشی در سال‎‌های ۱۸۵۱ و ۱۸۵۲ در لندن تکمیل شد. این نقاشی اوفلیا را به تصویر می‌کشد، شخصیتی از نمایشنامه هملت ویلیام شکسپیر، که قبل از غرق شدن در رودخانه‎‌ای در دانمارک آواز می‌خواند. این صحنه در صحنه هفتم هملت در سخنرانی ملکه گرترود شرح داده شده‌‏است. موضوع، زنی را به تصویر می‎‌کشد که زندگی خود را در انتظار خوشبختی گذرانده است، اما سرنوشت خود را در آستانه مرگ می‎‌یابد. زن آسیب‎‌پذیر موضوعی محبوب در میان هنرمندان پیش از رافائل است.

اوفلیا به درخت بید صعود می‌کند و از نهر عبور می‌کند تا شاخه‌های آن را بشکافد و شاخه‌ای در زیر پای او شکسته می‌‎شود و غرق می‌‎شود. او در آب می‎‌خوابد و آواز می‎‌خواند. لباس‌‎هایش که هوا را به دام می‌‏اندازد، به او اجازه می‎‌دهد موقتاً روی سطح آب بماند اما سرانجام او را از نوای خوش آهنگ خود به مرگ گل‏آلود می‏‌کشاند. مرگ اوفلیا به عنوان یکی از شاعرانه‌‏ترین صحنه‌‎های مرگ در ادبیات مورد ستایش قرار گرفته است. ژست اوفلیا به تصویرهای سنتی قدیسین یا شهدا شباهت دارد.

نقاشی اوفلیا
نقاشی اوفلیا
نقاشی کمپین گوچی با الهام از نقاشی اوفلیا
نقاشی کمپین گوچی با الهام از نقاشی اوفلیا

نقاشی باغ لذت‌های زمینی بوش

 (1490-1500) موضوع غالب نقاشی لذت گوشتی است. موضوعات گناه، مجازات و جهنم نیز در این شاهکار نفوذ کرده است.

این نقاشی به صورت سه‎‌گانه تنظیم شده است. یک روایت واحد، سرنوشت آتشین بشریت را که توسط شور و لذت مصرف شده نشان می‎‌دهد. بوش یک موضوع مشترک را ارائه می‌‎دهد: آدم و حوا در بهشت، با کنایه از عشق و شهوت. چشمه‎‌های جوشان، درختان میوه بارور و مجموعه وسیعی از موجودات را مشاهده می‏‌کنیم که اشاره‏ای به لذت‎‌ها و هرج و مرج آینده دارد. رنگ‎‌ها بسیار کلیدی و شاد هستند. نمادگرایی قرون وسطایی که به رابطه جنسی اشاره می‏‌کند در همه‌جا وجود دارد. حیواناتی که صفحه مرکزی را می‎‌پوشانند، انگیزه‌‏های جسمانی را برمی‌انگیزند. ارتباط بین جهان لذت و جهنم (و مخرج مشترک آن، گناه) با خط افق پیوست‌ه‏ای که در هر سه گروه مشترک است تأکید می‏‌شود.

تردیدی وجود ندارد که پیام بوش در اینجا هشداردهنده بوده و شاید وظیفه نقاشی شروع یک گفتگو و متوقف نکردن آن بود. قدرت کار بوش در نمادگرایی نوآورانه و در توانایی برای به کارگیری انگیزه‏‌های بی‏انته‌ای انسان‌ها و بازتاب آن‏ها به دنیای بینندگان معاصر است.

نقاشی باغ لذت های زمینی
نقاشی باغ لذت‌های زمینی
نقاشی کمپن گوچی با الهام از نقاشی باغ لذت های زمینی
نقاشی کمپن گوچی با الهام از نقاشی باغ لذت‌های زمینی

منابع:

www.artsy.net

www.yqqlm.com

www.dazeddigital.com

www.vogue.com

Share on facebook
Share on whatsapp
Share on twitter
Share on pinterest
Share on linkedin
Share on telegram
Share on email

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

جدیدترین محصولات سارک