معرفی مجله کمد سارک

برند سارک در سال ۱۳۹۷ مجله‌ی فشن خود را به نام COMODE را راه‌اندازی کرد.

 این رسانه به سردبیری پرستو نباتی، از همان ابتدا هدف خود را ارائه‌ی محتوای تخصصی، دقیق و به‌روز در حوزه‌ی فشن قرار داد. کمد سارک، نشریه‌ای دیجیتال و تخصصی در زمینه‌ی مد است که به‌ عنوان مرجعی معتبر برای علاقه‌مندان و فعالان صنعت مد در ایران شناخته می‌شود؛ کسانی که به ارتباط میان صنعت، فرهنگ و استایل اهمیت می‌دهند. 

مطالب این رسانه در بخش‌های متنوعی منتشر می‌شود؛ از فشن و سینما، مد پایدار، مد و تکنولوژی، مد و فرهنگ اجتماعی، پارچه‌شناسی و استایل تا تحلیل‌های تخصصی و دانستنی‌های کاربردی. کمد سارک علاوه بر تولید محتوا، با انتشار گزارش‌ها و مطالب تحلیلی به بررسی برندها، ترندهای روز و تحولات صنعت مد ایران و جهان می‌پردازد و تلاش می‌کند تصویری واقعی و حرفه‌ای از دنیای فشن ارائه دهد.

هفته‌ دیزاین تهران، رویدادی سالانه‌ است که در مدت ٧ روز و با نگاه به حوزه‌های مختلف دیزاین مانند معماری، طراحی محصول و فشن برگزار می‌شود؛ فضایی تعامل‌محور که در آن برندهای نوظهور فرصتی برای دیده شدن پیدا می‌کنند و کیوریتورها، برند‌ها، دانشجویان و مخاطبان عمومی در پیوندی خلاقانه و پویا، به گفت‌وگو و تبادل تجربه می‌پردازند.

 امسال، عبارت «میراث پویا، آینده پایدار» به‌ عنوان شعار محوری انتخاب شده است؛ شعاری که نگاهی نو و آگاهانه را در نسل جدید طراحان ترویج می‌کند، نگاهی که به گذشته متصل است و در عین حال ارزش‌های دیرینه را با نیازها و شرایط معاصر پیوند می‌دهد.

بخش فشن هفته‌ دیزاین تهران امسال با نگاهی نو و آینده‌نگر، به همت «انجمن نشان‌های تجاری پوشاک ایران» و با هدف تقویت نقش دیزاین در آینده‌ی صنعت مد و پوشاک کشور برای نخستین بار برگزار می‌شود. این رویداد، فضایی جدیدی برای برندها، طراحان مستقل، استودیوهای طراحی، کیوریتورها و منتورهای حرفه‌ای ایجاد می‌کند تا در کنار یکدیگر، چهره‌ای نو از مد و استایل معاصر ایران را به نمایش بگذارند؛ چهره‌ای که بر خلاقیت، نوآوری و اندیشه‌ی طراحی متکی است. هفته‌ دیزاین تهران، بستر گفت‌وگو و تبادل تجربه میان جامعه‌ی طراحی ایران و طراحان ایرانی در خارج از کشور را نیز فراهم می‌سازد تا با پیوند میان خلاقیت، تجارت و هویت ایرانی، مسیر تازه‌ای در فشن معاصر ایران گشوده شود. هفته‌ دیزاین تهران یادآور این حقیقت است که توسعه‌ی صنعت فشن ایران نه صرفاً در تولید، بلکه در تفکر طراحی، برندینگ و شکل‌دهی به فرهنگ مصرف معنا پیدا می‌کند. فشن، زبان معاصر جامعه‌ی ایرانی است؛ زبانی میان هنر، کسب‌وکار و زندگی شهری، از این رو هفته‌ دیزاین تهران می‌کوشد این زبان را با بیانی تازه و جهانی، بازخوانی و بازآفرینی کند. این بخش با مدیریت «انجمن نشان‌های تجاری پوشاک ایران» در همکاری با برندها، گالری‌ها و کافه‌های منتخب با محوریت «گالری ماد» و «مرکز خرید دومان» برگزار خواهد شد.

رسانه‌ی کمد سارک با راه‌اندازی فضایی تازه به نام «سالن» در بخش فشن هفته‌ی دیزاین تهران، قصد دارد بستری برای گفت‌وگو، تبادل نظر و نمایش دیدگاه‌های متنوع مخاطبان فشن ایجاد کند. در «سالن»، تیم کمد این‌بار پشت صحنه نمی‌ماند؛ بلکه به‌طور مستقیم با مخاطبان وارد تعامل می‌شود و روایت آن‌ها از فشن را می‌شنود. در بخش نگاه روزِ سالن کمد،  قرار است نگاهی متفاوت داشته باشیم به حضور مخاطبان فشن؛ از استایل‌های خاص و منحصربه‌فرد تا لحظه‌های جذاب و غیرقابل پیش‌بینی‌. تصاویر ثبت‌شده از این لحظات، به همراه عکس‌های منتخب مخاطبان، روزانه در دو نوبت از طریق وب‌سایت کمد منتشر خواهند شد.

گاهنامه‌ی کمد، روزنامه‌ای چاپی‌ست که در طول هفته‌ی دیزاین، رویدادهای هر روز، دیدگاه مخاطبان و برنامه‌های روز بعد را به بازدیدکنندگان عرضه می‌کند. این گاهنامه هر روز به صورت چاپ‌شده در اختیار حاضران در بخش سالن کمد در گالری ماد قرار می‌گیرد و به صورت آنلاین در وبسایت کمد سارک بارگذاری می‌شود.
گزارش روزانه‌ی بخش مد و پوشاک هفته دیزاین تهران را در گاهنامه‌ی کمد سارک بخوانید.

هفته‌ دیزاین تهران فرصتی‌ست برای بازخوانی رابطه‌ی میان طراحی، فرهنگ و زیست شهری؛ جایی که خلاقیت در پیوند با زندگی روزمره معنا پیدا می‌کند. کافه ساعدی‌نیا، به‌ عنوان یکی از برندهای اصیل و صاحب‌ هویت در صنعت کافه‌ی ایران، با همین نگاه در این رویداد حضور دارد؛ حضوری که ریشه در نگاهی مشترک میان طراحی، فضا و سبک زندگی دارد. ما طراحی را نه‌تنها در چیدمان یا زیبایی بصری، بلکه در ساختار تجربه می‌بینیم، تجربه‌ای که از لحظه‌ی ورود تا آخرین جرعه‌ی قهوه، با تفکر شکل گرفته است.
در ساعدی‌نیا، هر جزئی از فضا و خدمت، بخشی از «سفر مشتری» است که با دقت و آگاهی طراحی شده تا هر حضور در کافه، تجربه‌ای چندحسی و منسجم باشد. این نگاه، ما را به فضای فشن و طراحی معاصر پیوند می‌دهد؛ جایی که زیبایی، کارکرد و احساس در یک خط باریک به هم می‌رسند. کافه ساعدی‌نیا امسال علاوه بر فعالیت‌های متعدد در این هفته، با افتخار به‌ عنوان حامی بخش فشن و پوشاک در هفته‌ دیزاین تهران حضور دارد؛ حضوری از جنس گفت‌وگو میان طراحی و سبک زندگی. ما باور داریم همان‌گونه که پوشش، زبان بیان فردیت است، فضا نیز زبان تجربه است و در تلاقی این دو، معنا شکل می‌گیرد. حضور کافه ساعدی‌نیا در هفته‌‌ی دیزاین، دعوتی است به تأمل در همین معنا؛ جایی که طعم قهوه، گفت‌وگوی انسانی و طراحی هوشمندانه‌ی لحظات روزمره در کنار یکدیگر، هویت شهری امروز را بازآفرینی می‌کنند.

بیانیه‌های برگزارکنندگان و کیوریتورها

بخش فشن هفته دیزاین تهران با این باور شکل گرفت که استعداد، زمانی شکوفا می‌شود که دیده شود و در تعامل با جهان واقعی معنا پیدا کند.

ما این رویداد را در گالری ماد برگزار کردیم تا بستری فراهم شود برای دیزاینرهای ایرانی که بتوانند در کنار برندها بایستند، ایده‌ها و هویت خود را به نمایش بگذارند و از دل این هم‌نشینی، مسیرهای تازه‌ای برای همکاری و رشد شکل بگیرد.

در این رویداد، فشن را نه صرفاً به‌ عنوان لباس، بلکه به‌ عنوان زبانی برای بیان خلاقیت و فرهنگ دیدیم، از لباس تا طلا و جواهر و اکسسوری؛ هرآن‌چه در ارتباط با بدن، هویت و زندگی انسان است.

فضای گالری، موسیقی انتخاب‌شده و نحوه‌ی ارائه‌ی آثار، همگی با هدف ساختن یک تجربه‌ی چندحسی و معنادار طراحی شدند؛ تجربه‌ای که در آن مخاطب تنها تماشاگر نیست، بلکه درگیر و شریک فرایند احساس و اندیشه‌ی دیزاینر می‌شود.

پنل‌های تخصصی و گفت‌وگوهای میان‌رشته‌ای، بُعد دیگری از این تجربه را شکل دادند؛ جایی برای تلاقی دیزاین، هنر، فناوری و کسب‌وکار.

برای ما، پیوند میان دیزاین، مردم و بیزینس‌ها یک اصل بنیادین بود، زیرا باور داریم آینده‌ی فشن در ایران، در گرو همکاری، درک متقابل و جسارت در تجربه است.

بخش فشن هفته‌ دیزاین تهران، تلاشی‌ست برای خلق گفت‌وگویی تازه میان خلاقیت، فرهنگ و بازار؛ گفت‌وگویی که آینده‌ی فشن ایران را نه بر تقلید، بلکه بر تفکر، تجربه و همکاری بنا کند.

برگزاری بخش فشن در هفته دیزاین تهران، نه صرفاً یک رویداد، بلکه تلاشی آگاهانه در مسیر تحقق رسالت انجمن نشان‌های تجاری پوشاک ایران است؛ رسالتی که بر پایه‌ی ایجاد هم‌افزایی میان برندها، طراحان و فعالان صنعت مد و پوشاک کشور بنا شده است.

هدف ما در این مسیر، تنها نمایش طراحی و خلاقیت نیست؛ بلکه ساختن اکوسیستمی زنده و پویا است که بتواند حلقه‌های مختلف صنعت، از طراحی تا تولید، از بازاریابی تا تجربه‌ی مصرف‌کننده، را به‌ هم پیوند دهد و ظرفیت واقعی برندهای ایرانی را به تصویر بکشد.

استقبال گسترده از فراخوان بخش فشن، نشان داد که صنعت مد ایران، تشنه‌ی فضاهای گفت‌وگو، دیده‌ شدن و هم‌اندیشی است. ما در انجمن باور داریم که این مسیر، نقطه‌ی آغاز گفت‌وگویی تازه میان تفکر طراحی، نوآوری و توسعه‌ی برندهای ایرانی خواهد بود.

در هفته دیزاین، فشن فقط یک نمایش نیست ، روایتی است از ریشه، جسارت و آینده‌ی خلاقیت ایرانی.

«Fashion Bites» تجربه‌ای است در مرز میان هنر، مد و حضور. جایی در زیرزمین گالری ماد، جایی که تاریکی به آرامی با نور آغشته می‌شود و صدای زمان، با ریتمی از نفس‌های مهمانان ترکیب می‌گردد. این تجربه، دعوتی است برای لمس لحظه، برای بازی با تصویر و هویت و برای کشف معنا در میان سایه و صدا.

فضا چون حجابی از پارچه‌ها و پرده‌های معلق طراحی شده است؛ پرده‌هایی سبک، شناور و متحرک که با هر حرکت هوا جان می‌گیرند. نورها در لایه‌های پارچه نفوذ می‌کنند و میان سایه‌ها تصویری شاعرانه از حضور می‌سازند.
در میانه‌ی این دنیای نرم و مرموز، میز غذاخوری طویلی قرار دارد؛ همچون صحنه‌ای برای گفت‌وگو و تبادل حس. صندلی‌ها دایره‌وار چیده شده‌اند تا مفهوم برابری، گفت‌وگو و تعامل را بازتاب دهند. بر روی میز، اشیایی از دستان طراح قرار گرفته‌اند؛ اشیائی نمادین، میان نور و بازتاب، میان ماده و خیال.

در انتهای فضا، تابلوی نئونی می‌درخشد؛ جمله‌ای ساده اما وسوسه‌انگیز که مخاطب را به درون معنا فرا می‌خواند. صدایی از بلندگوها پخش می‌شود؛ صدای سهیل راد، طراح تجربه که با لحنی آرام و شاعرانه، مهمانان را به نشستن دعوت می‌کند. او از لذت خلق و از شهامت حضور سخن می‌گوید، از این‌که چگونه هر کس می‌تواند با نگاه خود جهان را تغییر دهد.

مهمانان، در گروه‌های کوچک، وارد فضا می‌شوند. موسیقی آغاز می‌شود؛ ریتمی آرام، اما رو به اوج. نور تغییر می‌کند، پرده‌ها جان می‌گیرند و فضا به‌ تدریج به مکانی زنده و پویا بدل می‌شود.
در هر دور از اجرا، ده صندلی گرد میز قرار گرفته‌اند. هر صندلی نماد یک برند است؛ برندی از دنیای مد، زیبایی یا سبک زندگی که با یک آیتم ویژه در صحنه حضور پیدا می‌کند.
مهمانانی که در جایگاه هر برند می‌نشینند، با آن آیتم تعامل می‌کنند، لمسش می‌کنند، با آن عکس می‌گیرند یا لحظه‌ای خلاقانه می‌سازند. هدف این بخش، خلق زنجیره‌ای از تصاویر زنده است که از دل تجربه برخاسته و به‌ دست خود مخاطبان در فضای مجازی منتشر می‌شود؛ نوعی اجرای جمعی برای «وایرال شدن» خلاقیت و زیبایی، با زبان هنر و حضور انسانی.

«Fashion Bites» تلاشی است برای بازتعریف ارتباط میان مخاطب و فضا؛ میان هنرمند و بیننده، میان خالق و تجربه‌کننده.
این‌جا هیچ مرزی میان هنر و زندگی وجود ندارد. هر حرکت مهمان، هر خنده و نگاه، بخشی از اثر است.
این تجربه، تمرینی است در خودآگاهی، در دیدن و دیده‌شدن، در پذیرش لحظه و تبدیل آن به تصویر.

در پایان هفته، از میان تمام لحظات ثبت‌شده، برخی تصاویر به‌ عنوان بازتابی از خلاقیت و جسارت برگزیده می‌شوند. اما برنده‌ی واقعی کسی است که برای لحظه‌ای با خود و جهان پیرامونش در تماس بوده است.
«Fashion Bites» جشن کوچکی است از حضور، خلاقیت و انسان‌ بودن در جهانی که هر روز بیش از پیش مجازی می‌شود.

نمایشگاه «تن‌آرایه‌های مفهومی فشن پشن» تجربه‌ای نو در پیوند میان هنرهای تجسمی و طراحی لباس است؛ جایی که مرزهای مجسمه، فایبر آرت و لباس در هم‌ می‌آمیزند و «لباس» به عنوان مدیومی مستقل برای بیان هنری مطرح می‌شود.
در این مجموعه، هنرمندان با بهره‌گیری از تکنیک‌ها و متریال متنوعی هم‌چون فلز، شیشه، الیاف، پارچه و …. آثاری را خلق کرده‌اند که در عین برخورداری از ویژگی‌های مجسمه‌گونه، قابلیت پوشش دارند.
بدین‌سان، «تن» به عنوان فضای ارائه‌ی اثر هنری در نظر گرفته می‌شود و مخاطب با نوعی «پرفورمنس پوشیدنی» مواجه است.
ایده‌ی محوری این نمایشگاه، جایگزینی «Artwear» به‌ جای «Artwork» است؛ یعنی انتقال اثر از بستر نمایشگاهیِ ثابت به بستر زنده و متحرک بدن.
این جابه‌جایی بیانگر این است که چگونه هنر می‌تواند از دیوار فاصله بگیرد و به تجربه‌ای زیسته و قابل لمس تبدیل شود.
مجموعه‌‌ی حاضر، تلاشی‌ست برای بازتعریف مرز میان شیء هنری (آرت ورک) و لباس، میان هنر برای دیدن و هنر برای زیستن.

این مجموعه بر آن است تا رابطه‌ی دوسویه‌ی فایبر آرت و دیزاین فشن را به‌ عنوان دو حوزه‌ی معاصر و میان‌رشته‌ای آشکار سازد. فایبر آرت در تاریخ هنر معاصر همواره بستری برای بازاندیشی در ماده، زمان‌مندی و حافظه‌ی جمعی بوده است. در سوی دیگر، فشن دیزاین نه صرفاً تولید پوشاک، بلکه نظامی نمادین و فرهنگی است که بدن را به صحنه‌ای برای بازنمایی اجتماعی و زیبایی‌شناختی بدل می‌کند.

آثار ارائه‌شده در این مجموعه، بر نقاط تلاقی این دو میدان متمرکز هستند؛ جایی که بافت، الیاف و تکنیک‌های سنتی یا تجربی، فراتر از شیء هنری یا پوشیدنی، به بیانی انتقادی و مفهومی تبدیل می‌شوند. این رویکرد، امکان بازتعریف مرزهای هنر و فشن را فراهم می‌سازد و نشان می‌دهد که فایبر، به‌ عنوان ماده‌ای میانجی، قادر است هم در قلمرو هنرهای تجسمی و هم در بستر دیزاین معاصر فشن، نقش‌آفرین باشد.

نمایشگاه حاضر تلاشی است برای طرح این پرسش که چگونه بدن می‌تواند حامل اثر هنری شود و چگونه فایبر آرت می‌تواند به زبان دیزاین مد ترجمه شود؛ پرسشی که نه به دنبال حذف مرزها، بلکه در پی ترسیم فضایی بینابینی است که در آن هنر و فشن در گفت‌وگویی انتقادی و سازنده با یکدیگر قرار گیرند.

هفته دیزاین تهران بستری برای تبادل اندیشه، گفت‌وگو و تجربه در گستره‌ی طراحی معاصر است. رویدادی که مرز میان هنر، صنعت، فناوری و فرهنگ را محو می‌کند و طراحی را نه به عنوان حرفه‌ای محدود، بلکه به منزله‌ی زبانی جهانی برای تفکر، ساخت و زیستن بازتعریف می‌کند.

بخش سخنرانی‌ها و پنل‌های این رویداد با هدف گسترش دامنه‌ی گفت‌وگو درباره‌ی طراحی شکل گرفته است. تلاشی برای پیوند دادن دیسیپلین‌های گوناگون از فشن، معماری و گرافیک تا طراحی فرهنگی، هنرهای حسی و فناوری‌های نو. در این چارچوب، طراحی به منزله‌ی فرآیندی میان‌رشته‌ای و چندلایه در نظر گرفته می‌شود که در آن ایده، فرم، ماده و روایت در گفت‌وگویی زنده با یکدیگر قرار می‌گیرند.

الهام‌بخش این مسیر سخن ماندگار معمار ایتالیایی ارنستو راجرز است که گفت: «طراحی از قاشق تا شهر امتداد دارد.» این جمله یادآور آن است که طراحی نه‌تنها در مقیاس فضا و شیء، بلکه در عمق رفتار، اندیشه و فرهنگ جاری است.

سخنرانی‌ها و پنل‌های هفته دیزاین تهران می‌کوشند تا نشان دهند طراحی در هر شکل و مقیاسی تجلی پرسشی بنیادین درباره‌ی انسان و جهان پیرامون اوست. این گفت‌وگوها فرصتی‌ هستند برای بازاندیشی در نقش طراحی در جامعه‌ی امروز، برای تأمل در پیوند آن با زندگی روزمره و برای خلق نگاهی تازه به آینده‌ای که در آن تفکر طراحی می‌تواند پلی میان اندیشه، فرهنگ و زیست معاصر باشد.

جهان با هارمونی زنده است؛ نیرویی آرام که بی‌هیاهو حرفش را می‌زند. من باور دارم آن‌چه ماندگار می‌شود، فریاد نیست؛ نجوای درست است.

در این اثر، سه بخش، سه لحظه از یک مسیرند: از نگاه تا شور، از شور تا عشق ، از عشق تا نور.
با هر ریتم، شور بالا می‌رود و مرز میان صدا، حرکت و احساس از هم می‌گسلد. جهان، به تپش می‌افتد؛ فشن، موسیقی را می‌پوشد و موسیقی، تنِ نور را.
و آن زمان که همه چیز فدای هنر می‌شود و هنر فدای عشق و همین سبب یگانگی اثر خواهد شد.