همیشه دوست دارم پایم را بگذارم آن طرف مرز، آن طرف چهارچوب­های کشیده شده، پشت خط نباید­ها. اصلا به نظرم دنیای ایده­آل برای زیست همه­ی موجودات همین دنیای بدون مرز است. به خاطر همین فکر­ها دیپلم نمایش گرفتم، رفتم سراغ لیسانس ادبیات نمایشی و بعد هم کارگردانی سینما که برایم کلید جادویی زیستن در جهان امروز است. بعد تصمیم گرفتم چشمم را بیشتر باز کنم. خانه­هایی را پیدا کنم که درهایشان برای بزرگ فکر کردن، آزاد فکر کردن، و دست به عمل زدن به شکلی دوست داری باز است. دنیای فشن، فارغ از بخش­های تجملاتی و رنگ و لعاب­دارش، برای من این خانه­ی بدون مرز است که درهایش را به روی همه باز می­کند و در کنار همه­ی قضاوت راه خودش را می­رود. و حالا دلم می­خواهد توی دنیاهای مورد علاقه­ی خودم غرق شوم و از سمت یکی به دیگری شنا کنم و سینما را در فشن و فشن را در سینما پیدا کنم، و برای چند خط هم که شده لذت غرق شدن در این بی­مرزی را با دیگران به اشتراک بگذارم.